Taal Taal

English English Nederlands [Beta] Nederlands [Beta]

Blogs Blogs

Terug

Wonen in Vietnam

Vriendelijk lachend reikt het meisje van de bakker me de zak met pretzels aan. Terwijl ik naar buiten loop wenst ze me een goede dag. Ik lach vriendelijk terug en zet mijn zonnenbril op tegen de felle en hete zon. Het is erg warm in Bayern, en erg zonnig. Voor de zoveelste keer deze week bedenk ik me dat het in Vietnam vast nog veel warmer zal zijn, en - na het regenseizoen - ook zonniger.

Kriebelende druppeltjes zweet lopen over mijn rug naar beneden. Waar mijn rugzak mijn rug raakt voel ik het al nat worden. Met het zakje van de bakker slenter ik zo rustig mogelijk richting het park. Ik passeer flats met sociale huurwoningen. Die zijn hier in Duitsland nog soberder dan in Nederland. Maar hier is in ieder geval een sociaal vangnet voor de minderbedeelden. Zullen we in Vietnam veel armoede zien?

Ik passeer een Turkse familie die op de stoep druk aan het converseren is. Ze merken me niet op, en even later kom ik aan in de rust van het parkje. De zak met broodjes laat ik in het gras vallen. Uit mijn rugzak haal ik een kleed. Ik koel weer een beetje af nu ik rustig in de schaduw zit. Een licht briesje beweegt de schaduwen van de blaadjes boven mijn hoofd. Aan mijn voeten kabbelt een stroompje koud water uit de bergen.

Als mijn pretzels op heb ga ik languit op het kleed liggen en pak ik mijn boek. Ik lees ‘Hoge bomen in Hanoi’ van Carolijn Visser. Het gaat niet alleen over Hanoi, maar over meer steden en dorpen in Vietnam. Carolijn Visser is een journaliste die begin jaren negentig door Vietnam reisde. Ze was vooral gefascineerd door de oorlog met de Amerikanen. Het boek is gedateerd, inmiddels twintig jaar geleden geschreven. Maar het is goed geschreven, en de gesprekken van Visser met de Vietnamezen zijn fascinerend. Ik vraag me af wat er sindsdien veranderd is.

Ik leg het boek naast me neer en kom ineens tot een helder inzicht. Over twee weken wonen we in Vietnam. Wat tot nu toe een soort vage notie was is ineens de keiharde realiteit. We weten nog niet precies waar we zullen wonen, wat we zullen eten, wat we zullen doen. We stappen een hele nieuwe wereld in, met heel veel onbekenden. Het is een beetje beangstigend, maar vooral heel vreemd. Ik kan me er nog helemaal niets bij voorstellen.

Die avond in bed kruip ik dicht tegen Thomas aan. Ik merk dat hij, net als ik, niet ontspannen is en ligt na te denken.

‘Wat is er?’ vraag ik.

‘Hm, gewoon, veel dingen aan mijn hoofd.’

‘Wat voor dingen dan?’

‘Vanalles.’

‘Over je werk?’ probeer ik.

‘Of over de verhuizing? Het meeste ligt al in de auto, en het huis is opgeruimd. Morgen zijn we weer in Nederland. En dan hebben we nog anderhalve week om allerlei dingen te regelen. Maar het meeste is al geregeld, toch? Visum voor Vietnam, inentingen, verzekeringen, onderverhuur van ons appartement. Het zijn vooral nog de laatste dingetjes.’

‘Ja, komt vast wel goed,’ zegt hij, niet helemaal zeker van zijn zaak.

‘Het is vooral spannend als we daar eenmaal zijn. Wat nou als jij het daar helemaal niet leuk vindt? Daar maak ik me denk ik het meeste zorgen over.’

‘We zullen wel zien hoe dat gaat. Dat is nu nog niet echt te voorspellen. Maar ik vind vast ook wel mijn draai. Het zal best wennen zijn in het begin, en soms zal ik het wel moeilijk hebben. Als jij op je werk bent, en ik moet bedenken wat ik ga doen. Maar ik neem gewoon mijn tijd, doe het stapje voor stapje. Eerst een beetje wennen daar, op ontdekkingstocht gaan. En daarna zien we wel weer. Ik kan verhalen schrijven, onderzoek doen, een paar tijdschriften over reizen benaderen, vrijwilligerswerk zoeken, dulichso.com, Vietnamees leren. Genoeg opties. En als het even moeilijk is, dan hebben we altijd elkaar. Het komt vast allemaal wel goed. Ik vind er uiteindelijk ook wel mijn weg.’

Ik vraag me af wie ik meer probeer te overtuigen: Thomas of mezelf. Het is moeilijk te voorspellen hoe het zal gaan. Ik ben nog nooit eerder zo lang zo ver weg geweest. De afgelopen tijd wisselen voorpret en spanning elkaar af. Ik heb gelezen over hoe bijzonder het daar is, hoe leuk de mensen zijn, hoe lekker het eten en hoe indrukwekkend de stad. Het wordt ongetwijfeld heel gaaf. En zonder twijfel ook soms moeilijk.

Zo pieker ik nog even door. Tot naast me Thomas zachtjes begint te snurken. Het is geen vervelend geluid, het is geruststellend. Dit is wat ik het afgelopen half jaar, terwijl Thomas in Duitsland was en ik in Eindhoven, het meest heb gemist. Samen in slaap vallen en de volgende ochtend samen weer wakker worden. Ik weet zeker dat het goed zal komen. Hoe vreemd en spannend Vietnam ook zal zijn, ’s avonds vallen we samen in slaap en ’s ochtends worden we samen weer wakker. En dat is eigenlijk alle zekerheid die ik nodig heb.

Vorige
Reacties